• امروز : جمعه - ۶ خرداد ۱۴۰۱
  • برابر با : 26 - شوال - 1443
  • برابر با : Friday - 27 May - 2022
کل اخبار 6057اخبار امروز 0

صدای حوزه امروز

صدای حوزهانتشار اسامی روانشناس‌نماهای بدون مدرک در فضای مجازی صدای حوزهمهارت‌های تبلیغی کم ارزش ترین مادۀ درسی حوزه علمیه خواهران! صدای حوزهحوزه تراز انقلاب اسلامی، پاسخگوی نیازهای نسل جدید است/ وصیت نامه شهدا، راهنمای ما، جهان و محور مقاومت است صدای حوزهمسجد جامع اصفهان بعد ۴۰۰ سال، رنگ گنبدش هم تغییر نکرده آنوقت متروپل…! صدای حوزهوطن دوستی بدون حاشیه؛ رونوشت به برخی سلبریتی های وطن پرست! صدای حوزهکمترین میزان دریافتی، مربوط به طلاب و فضلای ماست/ روحانیت علیرغم تمام شایعات و تهمت‌ها در دل مردم جای دارد صدای حوزهدنیا در مطالعات زنان تعمداً موضوع خانواده را نادیده گرفته است! صدای حوزهراه حل هجرزدایی از قرآن: تنقیح و نقد مبانی هجر و بیان مبانی خروج از هجر صدای حوزهمراسم سالروز شهادت امام صادق(ع) در میدان آئینی امام حسین(ع) صدای حوزهتلازم تسبیح و استغفار لازمه رویکرد مدیریتی در جامعه است صدای حوزهآسیب شناسی شیوه های تبلیغ برای ثبت نام در حوزه های علمیه صدای حوزهنماز اول وقت پیرمرد دست‌فروش صدای حوزهلزوم آینده پژوهی طلاب در مورد فضای مجازی/ نقش طلاب در ۲۰ سال آینده فضای مجازی چیست؟ صدای حوزهتلاش بی‌مانند ایران برای اتحاد مسلمین ستودنی است

0
یادداشتی در ثنای استاد محمدعلی اسلامی ندوشن؛

مهم‌ترین گله‌ اش این بود که چرا سیاه می‌نویسیم و نومیدانه

  • کد خبر : 42185
  • ۱۲ اردیبهشت ۱۴۰۱ - ۲۱:۳۰
مهم‌ترین گله‌ اش این بود که چرا سیاه می‌نویسیم و نومیدانه
«مهم‌ترین گله‌ای که داشت این بود که چرا سیاه می‌نویسیم و نومیدانه. باور داشت که نسل جوان باید پر از شادابی و امید و روشنی باشد.»

به گزارش صدای حوزه، زهرا محمدی عضو هیات علمی گروه زبان و ادبیات روسی دانشگاه تهران در پی درگذشت محمدعلی اسلامی ندوشن، نویسنده، شاعر، پژوهشگر، مترجم و استاد زبان و ادبیات فارسی، در یادداشتی نوشته است:

«مهر ۷۶ وارد دانشگاه تهران شدم و ساکن کوی دانشگاه. دکتر محمدکاظم کوهی و آقای علی غیاثی ندوشن، بهترین فضا را برای فعالیت فرهنگی دانشجویان در کوی دانشگاه تهران فراهم کرده بودند. پخش فیلم هفتگی، شب شعرهای پیوسته با حضور شاعران بزرگی چون قیصر امین‌پور، عبدالجبار کاکایی، بهروز یاسمی و …. حتی فریدون مشیری که نتوانست بیاید، ما را در خانه‌اش در توانیر به گرمی به حضور پذیرفت و هنوز شیرینی آن دیدار در کام همه‌ ما که حاضر بودیم باقی مانده است.

برگزاری هفته‌های فرهنگی استان‌های ایران با حضور بهترین گروه‌های موسیقی و رقص محلی و حضور دلسوزانه نویسندگان و شاعران و بزرگان هر شهر در این هفته‌ها نقطه اوج حرکت فرهنگی جمعی دانشجویان دانشگاه تهران بود. میرجلال‌الدین کزازی، کیخسرو پورناظری، قطب‌الدین صادقی، سیدجعفر شهیدی، جمشید عندلیبی و بسیاری بزرگان دیگر در برنامه‌های هفته فرهنگی یا سخنرانی و اجرای برنامه داشتند یا برای بازدید و حمایت از دانشجویان به نمایشگاه‌ها می‌آمدند. علی‌اشرف درویشیان نیز ما را به دفتر کارش دعوت کرد.

مهم‌ترین گله‌ی استاد محمدعلی اسلامی ندوشن این بود که چرا سیاه می‌نویسیم و نومیدانه

سال ۷۹ اتفاق مهمی برای من رقم خورد. آقای غیاثی ندوشن اطلاع دادند که دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن به مرکز فرهنگی کوی دختران خواهند آمد. تا آن زمان فقط «آواها و ایماها»یش را خوانده بودم و حالا فرصتی دست داده بود تا صاحب این قلم شگفت‌انگیز را بشناسم. مردی استوار، خوش‌سیما، خوش‌پوش و خوش‌بیان با فروتنی بی‌مانندش از پله‌های مرکز فرهنگی خوابگاه دختران که در زیرزمین یکی از ساختمان‌ها قرار داشت، پایین آمد و چند ساعت را در کنار ما سپری کرد.

صبورانه به نوشته‌های ما – که امروز به نظرم چقدر کودکانه می‌آید – گوش داد و به هر کداممان توضیحاتی داد و راهنمایی‌هایی کرد و بعد ما میهمان اندیشه‌ روشنش شدیم. مهم‌ترین گله‌ای که داشت این بود که چرا سیاه می‌نویسیم و نومیدانه. باور داشت که نسل جوان باید پر از شادابی و امید و روشنی باشد. به ما اطمینان داد که ایران با پیشینه پرفراز و نشیبش ثابت کرده که جاودانه خواهد بود و اگر ما امیدوارانه گام برداریم بر این جاودانگی اثر خواهیم گذاشت.

غزلی را که برایش خواندم تحسین کرد.

من سنگ نیستم ولی از کوه زاده‌ام
فرزند ایستادگی‌ام، کوهزاده‌ام

چشمان بی ریای مرا خوب بنگرید
تایید می‌کنند چه اندازه ساده‌ام

من خسرو زمانم و داغی همیشگی
بر زاگرس، به هیئت طاقی نهاده‌ام

چون بیستون عشق، سترگ و صبور و سخت
در تندباد حادثه‌ها ایستاده‌ام

سرشارم از غرور نیاکان عاشقم
در دامنی مقدس و بی‌باک زاده‌ام

شهر شگفت من که همیشه به خاطرت
آواره تداوم بی حد جاده‌ام

سوگند می‌خورم که دوباره بسازمت
این را به دست‌های خودم قول داده‌ام

طاقت ندارم از تو بگویم و بشکند
بغضی که هیچ‌گاه امانش نداده‌ام

من سنگ نیستم، ولی از کوه زاده‌ام
فرزند ایستادگی‌ام، کوهزاده‌ام

گمان می‌کنم در عصری که از هر سو زمزمه «رخت بربستن از این خاک غریب» به گوش می‌رسد و نومیدی از اصلاح نابسامانی‌ها، بیش از همیشه به محمدعلی اسلامی ندوشن نیاز داریم و به اینکه «ایران را از یاد نبریم».

لینک کوتاه : https://v-o-h.ir/?p=42185
  • منبع : ایسنا

مطالب مرتبط

۰۹اسفند
«یوتیوبر»شدن شغل موردعلاقه جوانان جهان!
درباره معضلات شبکه‌های اجتماعی؛

«یوتیوبر»شدن شغل موردعلاقه جوانان جهان!

۰۲اسفند
آیا شبکه های اجتماعی مزایایی هم برای جوانان دارند؟

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.