• امروز : سه شنبه - ۲۸ فروردین - ۱۴۰۳
  • برابر با : Tuesday - 16 April - 2024
کل اخبار 6237اخبار امروز 0

صدای حوزه امروز

روایت نگاری از یک نماز بهاری آقای سروش محلاتی! تحریک گسل قم ـ نجف؛ به چه قیمت و هدفی؟! دیدگاه آیت الله فاضل نسبت به ماجرای درمانگاه قم و طلبه ای که فیلم خرید ماشینش منتشر شد و ماجرای چای دبش! اگر فهم درستی از گزاره های دینی ندارید، لااقل ساکت بمانید! گفتگو با امام جماعت مسجد ۲۴ ساعته دهکده المپیک تهران / بهترین منصب در کره زمین امامت مسجد است! پاسخ معاون تبلیغ حوزه به دغدغه های مبلغان فضای مجازی؛ لزوم افزایش حمایت از مبلغین و خروج از پراکنده کاری ها دهمین جشنواره هنر آسمانی حوزه علمیه با محوریت تبلیغ نوین، هوش مصنوعی! پیام تقدیر و تشکر انجمن اساتید انقلابی سطوح عالی حوزه علمیه قم انتخابات چقدر ارتباط به اسلام و امام زمان (عج) دارد؟! امام محله‌ای که مسجد محوری در امور را به معنای واقعی دنبال می‌کند/ تشکیل گروههای سرود ویژه نوجوانان در مسیر جریان سازی جنس محتوای نامه های پیامبر(ص) به سران کشورها: تبلیغ با چاشنی عزت و تهدید! لزوم جدیت در مقابله مدبرانه با پدیده کشف حجاب گزارش کار مدیر حوزه های علمیه در جمع طلاب یزد؛ طرح جامع تبلیغ خدمت مقام معظم رهبری ارسال شده است سه هزار معلم طلبه بدون قائل شدن امتیازی خاص، جذب مدارس شدند/ برنامه درسی مدارس وابسته به حوزه فرقی با سایر مدارس ندارد

6
خاطره سردار سلیمانی از اولین دیدارش با امام خمینی (ره)؛

روزی که انقلابی دو آتیشه شدم!

  • کد خبر : 37883
  • 14 بهمن 1400 - 16:51
روزی که انقلابی دو آتیشه شدم!
بخشی از کتاب «از چیزی نمی‌ترسیدم»، زندگی‌نامه خودنوشت سردار قاسم سلیمانی، روایتگر روزهای پرالتهاب منتهی به بهمن سال ۵۷ و پیروزی انقلاب اسلامی است.

به گزارش صدای حوزه، انقلاب اسلامی را می‌توان از دریچه صدها عنوان کتابی که طی چهار دهه گذشته نوشته و منتشر شده است، دید و به چرایی قیام مردم ایران علیه رژیم پهلوی پی برد.

توصیف اوضاع اجتماعی، سیاسی و اقتصادی مردم در طول دوره حکومت پدر و پسر پهلوی از لابه‌لای روایت‌های شاهدان عینی، پرده از حقیقتی کتمان‌نشدنی برمی‌دارد؛ حقیقتی که هر چند برخی رسانه‌ها تلاش دارد چهره‌ای دیگر و بزک‌شده از آن را نشان دهند.

کتاب «از چیزی نمی‌ترسیدم»

 زندگی‌نامه خودنوشت شهید سپهبد قاسم سلیمانی، از جمله این آثار است. کتاب که با دستخط سردار توسط مکتب حاج قاسم منتشر شده، روایتگر خاطرات این سردار عزیز از سال ۳۲ تا سال ۵۷ و روزهای منتهی به پیروزی انقلاب اسلامی است.

کتاب به خوبی توانسته فضای بخشی از جامعه روستایی مردم ایران پیش از انقلاب اسلامی را به تصویر بکشد. مردمی که با سختی زندگی می‌گذراندند و مجبور بودند برای تأمین مخارج خانواده، راهی شهرها شوند. مشکلات و آسیب‌های اجتماعی که در شهرها وجود داشت، از دیگر نکاتی است که در این کتاب نیز از دید نویسنده مغفول نمانده است.

حاج قاسم، انقلاب

«از چیزی نمی‌ترسیدم» ترسیم‌کننده فعالیت‌های مردم کرمان برای مبارزه با رژیم پهلوی است. در بخش‌هایی از این اثر به ماجرای اولین دیدار و آشنایی سردار سلیمانی با امام خمینی(ره) اختصاص دارد؛ آشنایی که به واسطه دیدن یک عکس اتفاق می‌افتد؛ عکسی که به گفته سردار، بعدها همه زندگی او شد.

روزی که انقلابی دو آتیشه شدم!

بخش‌هایی از خاطرات سردار سلیمانی را که مربوط به این آشنایی است، می‌توانید در ادامه بخوانید:

سه‌تایی روی یکی از میزهای ورزشی نشستیم. سید جواد سؤال کرد: «تا حالا نام دکتر علی شریعتی رو شنیده‌ای؟» گفتم:«نه، کیه مگه؟» سید، برخلاف حاج محمد، بدون واهمه خاصی توضیح داد: «شریعتی معلمه و چند کتاب نوشته. او ضد شاهه». دیگر کلمه «ضد شاه» برایم چیز تعجب‌آوری نبود. ظاهراً احساس انعطاف در من کرد. این‌بار دوستش حسن به سخن آمد. سؤال کرد: «آیت‌الله خمینی رو می‌شناسی؟» گفتم: «نه» گفت: «تو مقلد کی هستی؟» گفتم: «مقلد چیه؟» و هر دو به هم نگاه کردند.

از پیگیری سؤال خود صرف‌نظر کردند. دوباره سؤال کردند: «تا حالا اصلاً نام خمینی رو شنیده‌ای؟» گفتم: «نه». سید و دوستش توضیح مفصلی پیرامون مردی دادند که او را به نام آیت‌الله خمینی معرفی می‌کردند.

بعد، نگاه عمیقی به اطراف کرد و از زیر پیراهنش عکسی را درآورد. عکس را برابر چشمانم قرار داد: عکس یک مرد روحانی میان‌سال که عینک بر چشم، مشغول مطالعه بود و زیر آن نوشته بود: «آیت‌الله العظمی سید روح الله خمینی». از من سؤال کرد:

«می‌خوای این عکس رو به تو بدم؟» به سرعت جواب دادم: «بله، می‌خوام». حسن، دوست سیدجواد گفت: «نباید این عکس رو کسی ببینه، وگرنه ساواک(که حالا دیگر برایم کاملاً اسم آشنایی بود) تو رو دستگیر می‌کنه».

عکس را گرفتم و در زیر پیراهنم پنهان کردم. خداحافظی کردم و آنها جدا شدم. «شریعتی» و «خمینی» دو نام جدیدی بود که می‌شنیدم.

… به محض ورود به کرمان، به علی یزدان‌پناه نشان دادم. گفت: «این عکس آقای خمینی است». با تعجب سؤال کرد: «از کجا آوردی؟! اگر تو رو با این عکس بگیرند، پدرت رو درمیارند یا می‌کُشندت». جرأت و شجاعت عجیبی در وجودم احساس می‌کردم. ساواک را حریف کاراته خودم فرض می‌کردم که به سرعت او را نقش زمین می‌کنم. آنقدر وجودم مملو از نشاط جوانی بود که ترسی از چیزی نداشتم. حالا من یک «انقلابی دو آتیشه» شدیدتر از علی یزدان‌پناه بودم و بدون ترس از احدی بی‌محابا حرف می‌زدم. …

بیشتر بخوانید:

“از چیزی نمی‌ترسیدم” زندگینامه خودنوشت سردار شهید قاسم سلیمانی

بخش دیگری از خاطرات سردار سلیمانی از ماه‌های منتهی به پیروزی انقلاب، به فعالیت‌های مبارزاتی ایشان و زمانی اختصاص دارد که به دلیل همین فعالیت‌ها در محاصره نیروهای اداره آگاهی قرار می‌گیرد:

اواخر سال ۵۶ بود. مدت‌ها امتحان برای گواهی‌نامه رانندگی می‌دادم. قبول شده بودم. به مرکز راهنمایی و رانندگی برای گرفتن گواهینامه خود مراجعه کردم. افسری بود به نام آذری‌نسب. گفت: «بیا تو، اتفاقاً گواهی‌نامه‌ات رو خمینی امضا کرده! آماده است تحویل بگیری».

من از طعنه او خیلی متوجه چیزی نشدم. مرا به داخل اتاقی هدایت کردند. دو نفر درجه‌دار دیگر هم وارد شدند و شروع به دادن فحش‌های رکیک کردند.

من در محاصره آنها قرار داشتم و هیچ راه گریزی نبود. آنها با سیلی و لگد و ناسزای غیر قابل بیان می‌گفتند: «تو شب‌ها می‌روی دیوارنویسی میکنی؟» آنقدر مرا زدند که بی‌حال روی زمین افتادم. از بینی و صورتم خون جاری بود. یکی از آنها با پوتین روی شکمم ایستاد و آن چنان ضربه‌ای به شکمم زد که احساس کردم همه احشای درونم نابود شد.

به رغم ورزشکار بودن و تمرینات سختی که در ورزش کاراته و زورخانه می‌کردم، توانم تمام شد و بیهوش شدم. وقتی به هوش آمدم، در اتاق بسته بود و من محبوس در آن بودم. چون محل اداره آگاهی و راهنمایی و رانندگی در یک مکان و در مقابلی بود که در آن، سابق کار می‌کردم، آنها مرا به خوبی می‌شناختند و مرا به نام شاگرد حاج محمد می‌شناختند.

یکی از درجه‌دارها به حاج محمد و حاجی کارنما که لوازم یدکی فروشی داشت و مرا به خوبی می‌شناخت، خبر داد.

از داخل اتاق صدای حاج محمد و حاجی کارنما را می‌شنیدم که به افسر آگاهی می‌گفتند: «این یک کارگر ساده و بدبخته. اصلاً این چیزها رو نمی‌دونه». و چند توهین هم به من کردند: «فرض کنید غلط کرده باشه. از روی نفهمیه!». با هر ترفندی بود، بعد نصف روز، قبل از اینکه مرا تحویل ساواک بدهند از آگاهی خارج کردند. با بدنی له شده، دست‌هایم را گرفتند تا توانستم از خیابان عبور کنم. …

سه روز از شدت درد تکان نمی‌توانستم بخورم؛ اما انرژی جدیدی در خود احساس می‌کردم. ترس از کتک خوردن و شکنجه فروریخته بود. فکر می‌کردم هرچه باید بشود، شد! این حادثه به نحوی در من اثر کرد که انگار مثل خالکوبی بود که در دوران بچگی، با برگ پودنه خال کوچکی پشت دست‌های خود می‌کوبیدیم. با هر ضربه و لگدی کلمه «خمینی» در عمق وجود من حک شده بود.

لینک کوتاه : https://v-o-h.ir/?p=37883
  • منبع : تسنیم

مطالب مرتبط

19اردیبهشت
تفاوت مخرج مشترک نداشتن با صورت مشترک داشتن
حواشی دیدار رهبر معظم انقلاب با دانشجویان؛

تفاوت مخرج مشترک نداشتن با صورت مشترک داشتن

12اردیبهشت
عصر فعالان رسانه «اهل گِل» رو به پایان است!
10اردیبهشت
نادر طالب‌زاده، نماد انقلابی‌گری و عدالت‌خواهی بود

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 0در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۰
قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.