به گزارش صدای حوزه، دکتر جرد کونی هورواث، معلم سابقی که بعدها به عصب‌پژوهی روی آورد، فاش کرده است نسلی که بین سال ۱۹۹۷ تا اوایل دهه ۲۰۱۰ متولد شده (نسل زد)، به‌دلیل اتکای بیش از حد به فناوری دیجیتال در مدرسه، از نظر شناختی دچار عقب‌ماندگی شده است.
از اواخر دهه ۱۸۰۰ که ثبت داده‌های مربوط به رشد شناختی آغاز شده، نسل زد(Z) اکنون رسماً نخستین گروهی است که توانایی‌های ذهنی‌اش از نسل پیش از خود پایین‌تر آمده و در حوزه‌هایی مانند توجه، حافظه، مهارت‌های خواندن و ریاضی، توانایی حل مسئله و بهره هوشی کلی افت کرده است.
هورواث به کمیته سنای آمریکا در حوزه بازرگانی، علم و حمل‌ونقل گفت که افت هوش نسل زد در حالی رخ داده که این نوجوانان و جوانان زمان بیشتری را نسبت به کودکان قرن بیستم در مدرسه می‌گذرانند.
به‌گفته هورواث، علت این موضوع مستقیماً به افزایش استفاده از آنچه او «فناوری آموزشی» یا EdTech می‌نامد مربوط است؛ فناوری‌هایی مانند رایانه‌ها و تبلت‌ها که اکنون بخش بزرگی از فرایند یادگیری را تشکیل می‌دهند.
این عصب‌پژوه توضیح می‌دهد که این نسل بدین خاطر عقب افتاده که مغز انسان اساساً برای یادگیری از کلیپ‌های کوتاه آنلاین و خواندن جمله‌های مختصری که خلاصه کتاب‌ها و ایده‌های پیچیده هستند، طراحی نشده است.
هورواث به نیویورک پست گفته است:
بیش از نیمی از زمانی که یک نوجوان بیدار است، صرف خیره شدن به صفحه نمایش می‌شود.
انسان‌ها از نظر زیستی طوری برنامه‌ریزی شده‌اند که از انسان‌های دیگر و از مطالعه عمیق یاد بگیرند، نه از ورق زدن صفحه‌نمایش‌ها برای دیدن خلاصه‌های گلوله‌ای.
هورواث و دیگر کارشناسانی که در کنگره سخن گفتند مدعی هستند انسان‌ها در طول تکامل، به‌گونه‌ای شکل گرفته‌اند که بهترین یادگیری از طریق تعامل واقعی انسانی انجام می‌شود؛ یعنی ارتباط رودررو با معلمان و همسالان، نه از طریق صفحه‌نمایش‌های متعدد.
او اضافه کرد که صفحه‌نمایش‌ها فرآیندهای زیستی طبیعی را که باعث شکل‌گیری درک عمیق، حافظه و تمرکز می‌شوند، مختل می‌کنند.
به‌گفته دانشمندان، این معضل به اجرای ضعیف، آموزش ناکافی یا نیاز به اپلیکیشن‌های بهتر در مدارس مربوط نمی‌شود، بلکه خودِ فناوری با شیوه طبیعی کارکرد، رشد و ذخیره اطلاعات در مغز انسان همخوانی ندارد.
هورواث، مدیر LME Global که پژوهش‌های مغزی و رفتاری را در اختیار کسب‌وکارها و مدارس می‌گذارد، گفت داده‌ها به‌وضوح نشان می‌دهند توانایی‌های شناختی در نوجوانان از حدود سال ۲۰۱۰ به حالت رکود رسیده و حتی شروع به کاهش کرده‌اند.
این کارشناس به سناتورها گفت که مدارس در آن سال تغییر اساسی نکرده بودند و زیست‌شناسی انسان نیز آن‌قدر کند تکامل می‌یابد که نمی‌تواند عامل این افت باشد.
او در ۱۵ ژانویه به قانون‌گذاران آمریکایی گفت:
پاسخ ظاهراً ابزارهایی است که ما در مدارس برای پیشبرد یادگیری از آن‌ها استفاده می‌کنیم.
اگر به داده‌ها نگاه کنید، به‌محض اینکه کشورها فناوری دیجیتال را به‌طور گسترده وارد مدارس می‌کنند، عملکرد تحصیلی به‌شدت افت می‌کند.
او افزود که آمریکا تنها کشوری نیست که دچار افت شناختی دیجیتال شده و تأکید کرد پژوهش‌هایش ۸۰ کشور را در بر می‌گیرد و روندی شش‌دهه‌ای از نتایج یادگیری ضعیف‌تر را هم‌زمان با ورود هرچه بیشتر فناوری به کلاس‌های درس نشان می‌دهد.
علاوه‌بر این، کودکانی که فقط روزی پنج ساعت و آن هم صرفاً برای انجام تکالیف مدرسه از کامپیوتر استفاده می‌کنند، به‌طور محسوسی نمرات پایین‌تری نسبت به دانش‌آموزانی گرفته‌اند که به‌ندرت یا اصلاً از فناوری در کلاس درس استفاده نمی‌کنند.
در آمریکا، داده‌های «ارزیابی ملی پیشرفت آموزشی» (NAEP) نشان داده است در ایالت‌هایی که برنامه‌های گسترده «یک دستگاه برای هر دانش‌آموز» اجرا شد، یعنی هر دانش‌آموز صاحب یک دستگاه شخصی شد، نمرات تحصیلی اغلب خیلی سریع ثابت ماند یا کاهش پیدا کرد.
در حالی که قرن‌ها داده تاریخی نشان می‌دهد نسل Z از مسیر رشد مداوم انسانی خارج شده، هورواث معتقد است بسیاری از نوجوانان و جوانان اصلاً متوجه این مشکل نیستند و حتی به هوش ادعایی خود افتخار می‌کنند.
او به نیویورک پست گفت:
بیشتر این جوان‌ها بیش‌ازحد به باهوش بودن خودشان مطمئن‌اند. هرچه افراد فکر کنند باهوش‌تر هستند، در واقع نادان‌ترند.
هورواث توضیح داد که نسل زد آن‌قدر به مصرف اطلاعات خارج از کلاس، آن هم در قالب جمله‌های کوتاه و ویدیوهای چندثانیه‌ای در پلتفرم‌هایی مثل تیک‌تاک عادت کرده که بسیاری از مدارس هم تسلیم شده‌اند و آموزش را به همین شکل ارائه می‌دهند او هشدار می‌دهد:
بچه‌ها پشت کامپیوتر چه کار می‌کنند؟ سرسری می‌خوانند. به‌جای اینکه مشخص کنیم می‌خواهیم فرزندان‌مان چه کاری انجام دهند و آموزش را بر همان اساس طراحی کنیم، داریم آموزش را طوری بازتعریف می‌کنیم که با ابزار سازگار شود. این پیشرفت نیست، این تسلیم شدن است.
کارشناسان آموزش‌وپرورش در جلسه ژانویه پیشنهاد دادند که دادن گوشی هوشمند به کودکان با تأخیر انجام شود، برای کودکان کم‌سن در صورت لزوم دوباره از گوشی‌های ساده و دکمه‌ای استفاده شود و در سطح ملی اقداماتی برای عادی‌سازی محدودیت استفاده از فناوری در مدارس صورت بگیرد.
این گروه وضعیت پیش‌آمده برای نسل Z را یک «وضعیت اضطراری اجتماعی» توصیف کردند و از قانون‌گذاران فدرال خواستند الگوهایی مانند ممنوعیت‌های فناوری آموزشی در کشورهای اسکاندیناوی را به شکل جدی بررسی کنند.
