به گزارش صدای حوزه، یکی از طلاب دیدگاهی نسبت به کلیپ استاد پیروزمند ( با عنوان: نباید حوزه را صرفا به درگیری با مسائل خرد کشاند!) داشته است که توضیحاتی نیز به این دیدگاه داده شده است که در ادامه مطالعه می نمایید:
انتقادی داشتم به کلیپ استاد پیروزمند حفظه الله که میفرمایند نباید حوزه را خرج مسائل خرد کرد!
در کلیپی که از استاد پیروزمند حفظه الله منتشر کردید، ایشان مثال میزنند به اینکه در فلان اداره حقی ضایع شده و می گویند اینکه انتظار داشته باشیم حوزه نسبت این تضییع حق سکوت نکند، انتظار صحیحی نیست.
سوال بنده این هست؛
اگر در فلان اداره ی واقع در فلان محله حقی ضایع شد و در آن محل امام جماعت ذی نفوذی بود که می توانست با مراجعه به رئیس آن اداره به حق ضایع شده اعتراض و احقاق حق را مطالبه کند، این کار را نکند؟
یعنی انتظار مردم محله از چنین روحانی ذی نفوذی که توان چنین اقدام و امر به معروفی را دارد، انتظار بی جایی است؟
برداشت ناقص بنده این بود که در نگاه استاد پیروزمند، بله انتظار بی جایی ست؛ اما شاید این نگاه کامل نباشد.
توضیح اینکه:
در همین کانال صدای حوزه، پیام رهبر معظم انقلاب امام سید مجتبی خامنه ای حفظه الله تعالی خطاب به موثرین نهاد روحانیت را منتشر کردید.
یکی از ابتکارات رهبری در این پیام توجه دادن به تفکیک «نهاد حوزه» از «نهاد روحانیت» هست.
این همان وجه جمع بین انتظارات مردم از روحانیت در مسائل خرد و جایگاه حوزه در ایفای نقش در کلان مساله های تحول آفرین است.
با این تبیین نقش حوزه به عنوان نهاد تحول آفرین در کلان مساله ها حفظ شده و انتظارات مردم از نهاد روحانیت که از همسایه طلبه ساکن مجتمع تا امام جماعت مسجد محل تا امام جمعه شهر و به بالا را شامل میشود، موجه میسازد.
این یعنی انتظار مردم از روحانیت که از حساسیت روی نظافت ساختمان تا مطالبه از نانوایی محل و گره گشایی از مشکل کیفیت نان و تا مطالبه از حاکمیت در باب گرانی کالا و تورم و قیمت دلار و… را شامل میشود، نه تنها کسر شأن روحانیت نیست بلکه مقدمه نقش آفرینی موثر نهاد روحانیت در فعالیت های اجتماعی سیاسی فرهنگی و حتی اقتصادی ست.
این نقش آفرینی ها، همان است که از یک روحانی ذوابعادِ حساس روی تمام ابعاد حیات عزتمندانه و شرافتمندانه انسان، توقع میرود.
لذا نباید با خلط نهاد حوزه و نهاد روحانیت، مانع انجام رسالت ذاتی روحانیت که جنبه تبلیغ دین باشد، شد.
مهم ترین جنبه تبلیغ دین، تبلیغ عملی ست که معصوم صلوات الله علیه فرمود: مردم را با غیر زبان خود به ما دعوت کنید.
از این زاویه نگاه، حساسیت یک طلبه روی قیمت نامتعارف گوجه فرنگی در مغازه و اعتراض وی به فروشنده، از آن جهت که این روحانی غصه خودش را نمی خورد و از باب فشار مضاعفی که روی مردم می آید صدایش در آمده، نه تنها مساله مبتذلی نیست بلکه نمایانگر این مطلب هست که چنین روحانی دغدغه مندی که روی کوچک ترین مسائل مرتبط با معیشت و آسایش مردم حساس است، میتواند مأمن و پناهگاه مطمئنی برای آنان در مسائل مهم تر باشد!
+ پاسخ استاد پیروزمند به نقد از کلیپ:
تفکیک نهاد حوزه و روحانیت در عین ارتباط و مکمل بودن برای هم صحبت درستی است و از این جهت بنده با نگارنده محترم همدل هستم اما موضع گیری روحانیت در باب مسائل پیرامونی در قالب نهاد روحانیت اتفاق می افتد بنابراین چه موضع گیری در مسائل خرد و چه موضع گیری در مسائل کلان با مسئولیت پذیری نهاد روحانیت اتفاق می افتد.
عرض حقیر هم این نبود که روحانیت نباید در مسائل خرد دخالت کند و البته این هم از شئون امر به معروف و نهی از منکر و تبلیغ محسوب می شود؛ نکته مورد تأکید این بود که باید از مشغول داشتن روحانیت به مسائل خرد پرهیز نمود و رسالت اصلی روحانیت توجه به مسائل کلان است و مسائل کلان اموری هستند که ده ها مسأله خرد را در دل خود دارند و با اصلاح آنها، مسائل خرد هم اصلاح می شوند و با فساد آنها ده ها مسأله خرد هم فاسد می شوند؛ از جمله مسائل کلان، نظام تبلیغ، نظام آموزش، نظام تربیت، نظام رسانه، نظام هنر و تربیت هنرمندان، نظام علم و مواردی از این قبیل می باشند.
