مسجد جامع اصفهان یا آتلیه عروس و دامادی؟!
تبیین ۱۰ شباهت مجاهدت مردم در سه حلقه دفاع مقدس/ تلاش برای حل مشکلات اقتصادی و افزایش سرمایه اجتماعی و وحدت و انسجام فراگیر و مبارزه با آسیبهای فرهنگی و اخلاقی و اجتماعی
پیام تسلیت حضرت آیتالله سیستانی بهمناسبت ارتحال حضرت آیت الله شبیری زنجانی (قدّس سرّه)
وضعیت سنجی برنامه های گفت وگومحور (تاک شو) در بازتولید گفتمان عمومی
وقتی دعا کردن هم میتواند تبدیل به کالای تجاری شود!
تأملی در پیگیری انتظارات و توصیههای تحولی رهبر شهید به شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی
رساترین تبیین
این خوب نیست خواهرم!
مدرنیته مهمترین عامل کاهش منزلت اجتماعی روحانیت!
تفکیک بین نهاد حوزه و نهاد روحانیت وجه جمع مسائل+ پاسخ استاد پیروزمند
حوزه علمیه و مشکل کاهش حضور طلاب!
۱۰ نکته راهبردی برای سال تحصیلی جدید حوزههای علمیه/ عهد طلاب با خداوند برای ادامه مسیر هزارساله حوزه
ضرورت بازآرایی نظام تبلیغ دینی
بیعت اعضای انجمن دانش آموختگان مدرسه فقهی امام محمد باقر علیه السلام (تحت اشراف حضرت آیت الله شبیری زنجانی) با مقام معظم رهبری
اصل حضور طلبهها در مناصب مختلف اشکالی ندارد. مهم، تخصص است. اگر تخصص داشته باشند دلیلی ندارد منع شوند و اگر ندارند باید به خاطر «عدم تخصص» محروم شوند نه به خاطر طلبگی.
ظاهر و مرکزیت در متن صحبتهای میبدی، تنگناهای معیشتی طلاب بوده که باعث شده، عده ای به اسنپ رو آورند و عده ای سرایداری کنند. در بخش دیگری از صحبت های این روحانی دگراندیش! و طرفدار برجام و روحانی، آمده است که مردم نسبت به طلاب، تصویر مثبتی ندارند و دلیل این مساله نیز ورود دین و روحانیت به سیاست بوده است.
رئیس مرکز خدمات حوزههای علمیه در قالب یک کلیپ تصویری، عنوان نموده که بضاعت این مرکز، در حد تامین نیازهای ضروری طلاب است و طبیعتاً بیش تر از این ضروریات و نیازهای حداقلی، به عهده خود طلبه است که به امر تبلیغ، پژوهش یا تدریس بپردازد و نیاز های خود را تامین کند.
ساختاری که خیلی از ورودی های نوجوان و خروجی های جوانش به نوعی دچار بحران کارکردی می شوند و در عرصه اجتماعی یک نوع چالش هویتی را تجربه می کنند که کیستند، آیا نیازمند یک آسیب شناسی در نسبت آموزش و هویت اجتماعی نمی باشد؟
باید دانست که فقر در بهترین حالت ابتلاء الهی است و در مقابل نه تنها توصیه ای به فقر در بیان آیات و روایات نداریم بلکه این امر به شدت نهی شده و مذموم است.حال باید پرسید که آیا در سنت الهی و آموزههای دین ابتلاء یک قشر خاص به یک امتحان و ابتلاء را داریم که بگوییم طلبگی یعنی فقیر بودن؟
آنچه سالهای سال به عنوان زیّ معیشتی ـ اخلاقی ـ رفتاری طلاب مطرح بوده است و حالا دیگر از چرخ دوران و بیمیلی ما، رنگی به رخساره ندارند. اصلشان ثابت است، فروعشان را ولی باید نو کرد تا گرههای امروز را از پایمان بگشاید.
سه مقوله آموزش و معیشت و تبلیغ، نقاط محوری برای ترمیم و توسعه ساختاری حوزه و روحانیت در نسبت با حل مسائل خرد و کلان هستند. محورهایی که اگر رسیدگی و برنامهریزی فوری اتفاق نیفتد، مساله تهذیب و معنویت و مرجعیت طلاب و حوزویان در نگاه عموم جامعه را دچار دست اندازهای جدی خواهد کرد.
طبیعتا اگر این اشتغال در راستای اهداف طلبگی باشد، آفت چندانی ندارد اما چند درصد طلاب موفق میشوند که شغلی متناسب با رسالت و شأنیت جایگاه خود پیدا کنند؟!