به گزارش صدای حوزه، دکتر وحید فرهادنژاد طی یادداشتی به بررسی جنگ میان ابزارهای فنی و همبستگی اجتماعی جمهوری اسلامی در برابر استکبار جهانی پرداخته است که در ادامه مطالعه می نمایید:
درگیریهای امروز ایران با دو قدرت بزرگ نظامی جهان، ایالات متحده و اسرائیل، را میتوان بهطور خلاصه “تقابل فناوریهای فنی و اجتماعی” نامید. این جنگ نه تنها در ابعاد نظامی بلکه در عرصههای فرهنگی، اجتماعی و حتی انسانی نیز خود را نشان میدهد. شاید مهمترین صحنهای که این تقابل را بهخوبی به نمایش گذاشت، تصاویر حضور مردم در روز قدس بود؛ بهویژه پس از انفجارها و درگیریها، که بهوضوح تضاد میان دو نوع فناوری را نمایان ساخت: یکی بر پایه ماشینها، هوش مصنوعی و پهپادها استوار است، و دیگری بر قدرت همبستگی اجتماعی و اتحاد مردم. این تصویر، تصویر واقعی جنگ ایران در برابر دو قدرت جهانی است، جایی که انسانیت و اراده جمعی در برابر فناوریهای پیچیده به میدان آمده است.
در این زمینه، بسیاری از تحلیلگران روابط بینالملل و سیاستهای جهانی، پیش از شروع این درگیریها، ایران را در موقعیتی ضعیف تصویر می کردند. در نظر آنان، فناوریهای پیشرفته و ماشینآلات نظامی بهعنوان عامل تعیینکننده در پیروزی محسوب میشوند و ایران بهخاطر کمبود این فناوریها، بهطور حتم شکست میخورد. با این حال امام شهید جامعه با کلام “لا تخافوا ولا تحزنوا” به مردم گفت که از هیچ چیزی نترسید و غمگین نباشید. او بر انسان و فرهنگ بهعنوان اساس قدرت تکیه داشت و بهوضوح بیان کرد که حتی اگر زیرساختها و فناوریها آسیب ببینند، مردم با همبستگی و اراده خود، کشور را از بحرانها عبور خواهند داد.
در گفتمان جمهوری اسلامی، انسان و فرهنگ بهعنوان محور اصلی شناخته میشود، برخلاف سایر گفتمانهای سیاسی که بیشتر به قدرتهای اقتصادی، فناوری و منابع طبیعی وابستهاند. جمهوری اسلامی معتقد است که در شرایطی که ساختمانها و زیرساختها تخریب شوند، مردم با قدرت اجتماعی خود از زیر آوارها سر بر میآورند و به حرکت درمیآیند. در مقابل، گفتمانهایی که مبتنی بر فناوری و منابع نفتی هستند، علیرغم پیشرفتهای تکنولوژیکی و استفاده از منابع طبیعی، نمیتوانند در برابر اراده جمعی مردم مقاومت کنند.
قدرتهای بزرگ جهانی همچنان به فناوریهای پیشرفتهای مانند رباتها، پهپادها و سیستمهای هوشمند تکیه کردهاند. آنها تصور میکنند که با استفاده از این فناوریها میتوانند معادلات جنگی را به نفع خود تغییر دهند. این فناوریها برای آنها به ابزاری کلیدی در دستیابی به اهداف استراتژیک تبدیل شده است، اما چیزی که این کشورها بهراحتی نمیتوانند درک کنند، “فناوری اجتماعی” است که ایران با تکیه بر آن توانسته است مقاومت کند. ایران هرچقدر که از فناوریهای پیشرفته مانند پهپادهای شاهد استفاده میکند، در نهایت این همبستگی اجتماعی است که در برابر تهدیدات خارجی ایستادگی میکند.
در این نبرد، ایران علاوه بر استفاده از فناوریهای نظامی، بهویژه در زمینههای الکترونیکی و پهپادی، به “فناوری اجتماعی” خود تکیه کرده است. مردم ایران با قدرت همبستگی خود در برابر تهدیدات ایستادهاند. در واقع، آنچه که در این جنگ حیاتیتر از هر سلاح پیشرفتهای است، اراده جمعی مردم است که با سلاحهای ابتدایی مانند میخ و چکش در برابر پیشرفتهترین سلاحها میایستند و قدرت خود را به نمایش میگذارند. این همان چیزی است که جمهوری اسلامی بر آن تأکید دارد: مردم با ارادهای فولادین و با ابزارهای سادهای که در اختیار دارند، میتوانند در برابر تهدیدات نظامی و فنی ایستادگی کنند.
آیا در چنین شرایطی میتوان تنها به فناوریهای فنی و سلاحهای پیشرفته تکیه کرد؟ قطعاً نه. در دنیای واقعی، پیروزی در جنگها بهطور انحصاری به سلاحهای پیشرفته و فناوریهای پیچیده تعلق ندارد. در نهایت، پیروزی به کسانی تعلق دارد که بتوانند از توان اجتماعی و انسانی خود بهدرستی بهرهبرداری کنند. ایران، با استفاده از این فناوری اجتماعی، توانسته است در برابر بسیاری از تهدیدات ایستادگی کند و به جهان نشان دهد که همبستگی مردم، قدرتی بسیار فراتر از فناوریهای پیشرفته است.
این نبرد تنها یک جنگ نظامی نیست. این یک مبارزه برای حفظ انسانیت، اراده جمعی و فرهنگ است. جنگ ایران و آمریکا در واقع تقابل دو نوع فناوری است: یکی بر پایه ماشینها و رباتها و دیگری بر پایه انسانها و اتحاد اجتماعی. مردم ایران با سلاحهایی ابتدایی، اما با ارادهای فولادین، به دشمنان خود نشان دادهاند که اتحاد اجتماعی میتواند در برابر پیشرفتهترین فناوریها مؤثرتر عمل کند. این جنگ، یک جنگ واقعی است، جنگی که در آن انسانها در برابر فناوریها میایستند و قدرت همبستگی اجتماعی، پیروزی را برای ایران رقم میزند.
