به گزارش خبرنگار فضای مجازی صدای حوزه، نویسندهی کانال ایتای منبرآسمانی۱ نوشت:
زنی مسیحی، نزد مرحوم حضرت الله میلانی ره به مذهب شیعه گرویده بود. نام او «رانیک اصلانیان» بود و حضرت آیت الله میلانی او را فاطمه نامیده بودند. آن خانم علت شیعه شدن خود را، عنایت امام رضا ع بیان کرده بود:
«من گرفتار درد شدیدی شدم و مدتها در یکی از بیمارستانهای تهران، بستری شدم. توان هر کاری از من سلب شده بود، بالاخره به من اعلام کردند که سه مهره کمر شما سیاه شده است و کم کم به من فهماندند که این بیماری هیچ درمانی ندارد.
معلوم است که چه حال و روزی داشتم، یکی از بانوان پرستار که از پرونده ام آگاه بود، گفت: شما به زیارت امام رضا ع بروید، خوب میشود.
گفتم: من مسیحی هستم و ایشان امام شیعیان، چگونه نزد ایشان بروم وچه بگویم، بعد هم بیماری من که علاج ندارد.
او گفت: ایشان طبیب هر دردی هستند و قدرت ایشان، مافوق انسان هاست، به علاوه ایشان امام رئوف هستند و کسی را ناامید نمیکنند، حال هر که میخواهد باشد. بالاخره چاره نداشتم و از خانواده خواستم، هر طور شده مرا به مشهد ببرند. آنان کوپه قطاری برایم گرفتند و مرا روی صندلیها خواباندند و در مشهد نیز به همان صورت مرا به داخل حرم بردند و دخیل بستند.
روز دوم، در عالم رویا آقایی را دیدم که از درون ضریح به بیرون تشریف آوردند و به مهرههای کمرم اشاره کردند. من که نمیتوانستم تکان بخورم، بلافاصله از جا بلند شدم و نشستم، سپس ایستادم و بعد از آن به راه افتادم. همه متحیر مانده بودند و به ناگاه فریادهای خانواده، اطرافیان و سایر زائران در فضای حرم طنین انداز شد و سیل جمعیت برای تبرک لباس ها، به سمت من هجوم آوردند…
به هر تقدیر به تهران برگشتم و به همان بیمارستان رفتم. آنان مجدداً تمام آزمایشات وعکس برداریها را انجام دادند و این بار به صراحت اعلام کردند که شما علاجی از نظر پزشکی نداشتید، الان هم هیچ مشکلی ندارید. من که اکنون عظمت و ولایت این خاندان را درک کرده ام، زندگی خود را مدیون عنایت ایشان میدانم و سعی خواهم کرد از این پس شیعه ایشان باشم.»
ای نفست چارهی درماندگان
جزتوکسی نیست کس بیکسان
چارهی ما ساز که بیچارهایم
گر تو برانی به که روی آوریم
یار شو ای مونس غمخوارگان
چاره کن ای چارهی بیچارگان
قافله شد، بی کسی ما ببین
ای کس ما بیکسی ما ببین
پیش تو با ناله و آه آمدیم
معتذر از جرم و گناه آمدیم
جان عالم فدای امام رئوف که حتی اگر یک مسیحی را که با ارادت و با ادب و با اعتقاد به ساحت مقدس او التجاء پیدا می کند را رد نمی نماید و گره از کار او باز می کند.
