به گزارش خبرنگار فضای مجازی صدای حوزه، یکی از نویسندگان کانال مسیر طلبه، یادداشتی را با موضوع احساس رضایت قلبی از مسیر طلبگی منتشر کزده است که در ادامه مطالعه مینمایید:
شاید تا بحال افراد زیادی را دیده باشید که می گویند ما هم در جوانی چندسالی در حوزه تحصیل کرده ایم. اما تقدیر این شد که معلم شویم یا کارمند فلان اداره شویم و …
گاهی برخی طلاب خیال می کنند اگر به برخی مشاغل طلبگی بپردازند، آرام آرام از فضای طلبگی دور می شوند. این افراد همیشه با حسرت از سال های طلبگی یاد می کنند و به کسانی که هنوز در کسوت طلبگی باقی مانده اند غبطه می خورند.
از سوی دیگر طلابی وجود دارند که وقتی بعد از اتمام سطح دو به شغلی حتی از قبیل مشاغل طلبگی در خارج از فضای حوزه مشغول می شوند، حسرت عمر و جوانی رفته در پای دروس حوزه را می خورند که آنچه در این راه صرف کرده اند هیچ ارتباطی به آنچه در انجام وظیفه از آن ها انتظار می رود نداشته و آنچه هم اکنون به آن نیاز دارند را آموزش ندیده اند.
این هر دو گروه به نوعی از وضعیت فعلی خود در طی مسیر طلبگی احساس رضایت قلبی ندارند و هر دو بر گذشته خود حسرت و افسوس دارند و این نارضایتی را تا آخر عمر همراه خود دارند.
اما باید دانست که داشتن احساس رضایت قلبی از مهمترین دستاوردهای انسان در طول زندگی به شمار می رود تا جایی که در آیات و روایات نیز بزرگترین نعمت بهشتی که رضوان الهی باشد را، به همان احساس رضایت از عملکرد انسان در دنیا تعبیر کرده اند. یک نمونه قابل لمس آن احساس رضایت قلبی از همسر و خانواده در پس یک ازدواج خوب است. حتی در میان مردم معروف است که ازدواج خوب خیلی خوب است و ازدواج بد خیلی بد.
راهکار برای داشتن احساس رضایت قلبی
پذیرفتن و تحصیل هویت طلبگی و حفظ آن، تنها راه موثر در ایجاد احساس رضایت قلبی در پیمودن این مسیر پر فراز و نشیب است. چنانچه گروه اول با حفظ هویت طلبگی در آن شغل اداری مشغول باشد هرگز با حسرت از دوران گذشته خود و حس فاصله گیری از حوزه یاد نمی کند. گروه دوم نیز چنانچه هویت طلبگی خود را مدیون تحصیل همان دروسی که سالهای جوانی را برای آموختن آن ها صرف کرده اند، بداند، هرگز افسوس نخواهد خورد و احساس اتلاف عمر نخواهد کرد.
بدین ترتیب پذیرش و حفظ هویت طلبگی مهمترین ارزشی خواهد بود که انگیزه و رضایت قلبی ما را در طی این مسیر ایجاد خواهد کرد.
بیشتر بخوانید:
