به گزارش خبرنگار صدای حوزه، امید دادفرد در طی یادداشتی درباره آفت های طلبه سیاسی مطالبی نوشته است که در ادامه مطالعه می نمایید:
طلبه وقتی وارد سیاست می‌شود فقط یک فعال سیاسی به جمع فعالان سیاسی اضافه نشده است؛ با خود نام حوزه و لباس روحانیت را هم به میدان آورده است. همین، کار را دشوارتر می‌کند.
یکی از آفت‌های حضور سیاسی طلبه این است که کم‌کم «فعال بودن» با «اثرگذار بودن» اشتباه گرفته شود. حضور مداوم در فضای مجازی، اظهارنظر درباره هر اتفاق و داشتن پاسخ برای هر مسئله، لزوماً نشانه بصیرت نیست. گاهی سکوت یک طلبه از ده‌ها اظهار نظر او عالمانه‌تر است.
آفت دیگر، سیاسی شدن تمام ساحت طلبگی است؛ وقتی آدم کم‌کم مسائل علمی، اخلاقی و اجتماعی را هم از دریچه دعواهای سیاسی می‌بیند. در این حالت مخاطب دیگر با یک طلبه مواجه نیست با یک کنشگر سیاسی مواجه است که لباس طلبگی بر تن دارد.
از طرف دیگر طلبه‌ای که برای دیده شدن عجله می‌کند، ممکن است پیش از آنکه چیزی برای گفتن داشته باشد، تریبون بخواهد. اینجا «شهرت» آرام‌آرام جای «رسالت» را می‌گیرد و سخن گفتن خودش تبدیل به هدف می‌شود.
اما مسئله فقط خود طلبه نیست؛ تصویری است که از طلبه در ذهن مخاطب ساخته می‌شود. یک رفتار تند، یک قضاوت عجولانه یا یک جدل بی‌حاصل، شاید برای گوینده چند دقیقه بیشتر طول نکشد، اما ممکن است در ذهن مخاطب به حساب جایگاه طلبگی نوشته شود. آن وقت چیزی که آسیب می‌بیند، فقط اعتبار یک فرد نیست؛ اعتماد به یک لباس و یک نهاد است.
سیاست برای طلبه باید بخشی از مسئولیت اجتماعی او باشد، نه تمام هویت او.
طلبه سیاسی باید اهل مطالعه‌تر از اظهار نظر، اهل اخلاق‌تر از جدل و اهل مسئولیت‌تر از دیده شدن باشد. اگر حضور او در سیاست به بی‌حوصلگی علمی، تندی در گفتار، قضاوت‌های عجولانه یا فاصله گرفتن از مردم منجر شود، باید در شیوه حضورش تجدیدنظر کند.
حوزه به طلبه‌ای نیاز دارد که وقتی وارد میدان سیاست می‌شود، چیزی به آن اضافه کند؛ نه اینکه فقط بر هیاهوی آن بیفزاید.
شاید معیار خوبی برای سنجش خودمان این باشد:
اگر سیاست، ما را از طلبگی‌مان دور کرد، باید در شیوه سیاسی بودنمان شک کنیم.
