داستان راستان بوستان!
اولین نشست صمیمی مسئول دبیرخانه شورای عالی حوزههای علمیه با رسانههای حوزوی
تبارشناسی سکولاریسم در حوزههای علمیه
امپراطوری معاونت آموزش بر حوزه/ چرا تغییر سخت است و چگونه باید پیش برویم؟
تنظیمات دروس حوزه طوریست که هیچ احتیاجی به قرآن ندارند! + واکنش ها
زیر و بم اشتغال طلاب و چند نکته باریکتر از مو
چرا ما پزشک اطفال داریم اما آخوند اطفال نداریم؟/ منبر را به هرکسی ندهید
لزوم ارائه مدل اجرایی دقیق جهت ورود هیأت های مذهبی به اقتصاد
اولین دیدار همسر با لباس روحانیت یا مزاحمت یک آخوند برای یک زن متأهل؟!
حکمت متعالیه در خدمت انقلاب
تبارشناسی تربیت چهرههای انقلابی در گفتمان حوزههای علمیه
از مدرسهی عرفان تا کوچههای انقلاب/ زنانی که تاریخ را در حاشیهی تاریخ نوشتند
حمله طلبه ها به حوزه علمیه دروغ است/ دعوا بر سر مسجد نیست و اداره آن در اختیار اشرفی اصفهانی است
جامعه الزهرا تصمیم بگیرد: تبلیغ اولویت اول است یا دوم؟!
در برنامههای حوزه، معاونت آموزش امپراطوری میکند. درحالیکه معاونت پژوهش چنگکی است که خودش را به این سیستم آموزشی چسبانده است؛ در حد جشنوارۀ علامه حلی و چند نمره و امتیاز در مرکز خدمات و غیره. معاونت تهذیب از آن هم پایینتر است. عملاً نه بازویی دارد، نه تشکیلات جدیای.
منتقدان دیپلماسی دولت، بجای استفاده از ادبیات تند بهتر است با رویکردی کاملا «کارکردگرا» و معطوف به نتیجه و منافع ملی از «دستاورد»های این دیپلماسی سوال کنند.
رئیس جمهوری در ماههای اخیر اقدامات و ادبیات متفاوتی را در پیش گرفته است که میتواند به فرضیههای ناخوشایندی منجر گردد.
سخن احمد، همان معنای عقبماندگی تفکر از فرهنگ است که نه فقط در هند و ژاپن بلکه در ایران و حتی در شهرهای مذهبی ما هم در حال صیرورت است. هر مقدار سیر فرهنگ سریعتر و شتابندهتر از سیر تفکر و اندیشه باشد، عملا نوعی از جوکریسم فرهنگی (جنبشهای فرهنگیِ بیسر و بیمعنا) بوجود خواهد آمد.
آنچه که به اوج گیری احساسات و بالارفتن میزان خطای انتخاباتی کمک می کند، کلیدواژه هایی است که بار جنگ روانی و تولید روایت غالب را در عرصه جمع آوری رای مردمی به دوش می کشد. این واژه ها دارای ظرفیت کلیشه سازی، انگاره سازی و تاریخ سازی هستند و توان مدیریت حافظه مردمی را دارند.
چرا بخشی از مردم، طلاب و روحانیون را از جنس خود نمی دانند و با وجود رویکردهای انتقادی بسیاری از طلاب و فضلا، آنان را دچار نوعی "ماست مالی مزمن" در مواجهه با خطاهای دولتی و حکومتی می دانند؟ چرا میزان گلایه و ناراحتی از طلاب و روحانیونی که به اصطلاح کاره ای هم نیستند در حدی می باشد که این قشر با کنایه های تلخ و زننده در کوچه و خیابان روبرو هستند؟!
حال سوال اینست چه کسی این اطلاعات غلط را به ایشان رسانده بود تا حدی که علی رغم دقت فوق العاده ای که همیشه از ایشان دیده شده است، این آمار را اعلام می کنند. به نظر می رسد با توجه به مصاحبه نوبخت با برنامه نگاه یک سیما در بهمن ماه 1399 که در ایرنا هم منعکس شد، منبع این خبر جناب معاون رییس جمهور و رییس سازمان برنامه و بودجه بوده است.
گفتنی است برخی تحلیلگران سیاسی تلاش کرده اند نظریه ترمیدور انقلاب ها را بر انقلاب اسلامی ایران نیز تطبیق دهند و از آغاز دوران بازگشت انقلاب به سازگاری با واقعیت ها در مقابل آرمان های انقلابی حرف بزنند.
در اوایل انقلاب نظر امام خمینی ره بر عدم ورود نظامیان در امر سیاست و همچنین عدم ورود روحانیون در مناصب سطح بالای دولتی نظیر ریاست جمهوری بود که دومی بعدها تعدیل شد و امام ره به حضور روحانیون در مناصب کلیدی متمایل شدند. اما داستان عدم ورود نظامی ها در سیاست به همان قوت باقی ماند...
آقای روحانی از کدام گفتار یا رفتار دولتمردان آمریکایی احساس کرد آنها دنبال توبه هستند؟ و اگر توبه ای در کار نیست -که نیست- چرا روحانی اصرار دارد آدرس خلاف واقع به مردم بدهد؟
آقای رئیس جمهور، نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران از رفراندوم نمی هراسد و با این تکنیک نخ نما و پوپولیستی که بیشتر به فرار رو به جلو شبیه است تا راه حل مسائل کشور، سعی نکنید خود را تبرئه و مدل نظام را سیبل نفرت و اتهام قرار بدهید که این آنفولانزای نیویورکی دامن خودتان را گرفته است. اگر باور ندارید این روزها به صف های مرغ در کف خیابان ها نگاهی بیندازید...
گروه جهادی مشغول به کار بودند که او از راه رسید و مثل همیشه بیمعطلی آستینها را بالا زد و مشغول کار بنایی شد. در طول مدتی که ایشان امامت مردم این منطقه را به عهده گرفته، بارها و بارها شاهد صحنههای از این دست بودهایم.
عنصر عدالتخواهی و ضدیت با فساد در برابر ویژه خواری و باندبازی و خویشاوند سالاری است که همچون حضرت امیر(ع) حتی برادر خود را نقره داغ کرد و به احدالناسی باج نداد و سلامت دستگاه حکومت و اعتماد عمومی را تضمین نمود.