مسجد جامع اصفهان یا آتلیه عروس و دامادی؟!
تبیین ۱۰ شباهت مجاهدت مردم در سه حلقه دفاع مقدس/ تلاش برای حل مشکلات اقتصادی و افزایش سرمایه اجتماعی و وحدت و انسجام فراگیر و مبارزه با آسیبهای فرهنگی و اخلاقی و اجتماعی
پیام تسلیت حضرت آیتالله سیستانی بهمناسبت ارتحال حضرت آیت الله شبیری زنجانی (قدّس سرّه)
وضعیت سنجی برنامه های گفت وگومحور (تاک شو) در بازتولید گفتمان عمومی
وقتی دعا کردن هم میتواند تبدیل به کالای تجاری شود!
تأملی در پیگیری انتظارات و توصیههای تحولی رهبر شهید به شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی
رساترین تبیین
این خوب نیست خواهرم!
مدرنیته مهمترین عامل کاهش منزلت اجتماعی روحانیت!
تفکیک بین نهاد حوزه و نهاد روحانیت وجه جمع مسائل+ پاسخ استاد پیروزمند
حوزه علمیه و مشکل کاهش حضور طلاب!
۱۰ نکته راهبردی برای سال تحصیلی جدید حوزههای علمیه/ عهد طلاب با خداوند برای ادامه مسیر هزارساله حوزه
ضرورت بازآرایی نظام تبلیغ دینی
بیعت اعضای انجمن دانش آموختگان مدرسه فقهی امام محمد باقر علیه السلام (تحت اشراف حضرت آیت الله شبیری زنجانی) با مقام معظم رهبری
بله اگر رییس جمهور نظریه پردازی مقابل دیگران میکردند جای اشکال داشت ولی بیان فهمشان چه اشکالی دارد. حوزه مگر بنا است آموزه هایش را در سبک مدیریت و فهم و بیان و زیست مدیران جریان ندهد؟
واقعیت ماجرا آن است که شهید رئیسی هم مثل مرادش مقام معظم رهبری، از ابتدای دولت حرفهای کارشناسی همه طیفها را شنونده بود چرا که هر کدام نکات و دغدغههای درستی در ضمن تذکرات و پیشنهادات خود دارند.
حکمرانی مردمی یعنی دولت نقش «مدیر میدان» را دارد؛ مدیریت کلان وحکمرانی مردمی اقتضاء می کند که دولت تصدیگر مطلق نباشد، مردم «تماشاگر» نیستند، بلکه بازیگران اصلیاند و نهادهای اجتماعی حلقه اتصال دولت و مردماند.
دفاع حضرت فاطمه(س) تنها یک موضعگیری سیاسی نبود، بلکه نقشهراهی جامع برای حفظ هویت شیعی در تمام ابعاد فردی، اجتماعی و آخرتساز به شمار میرود.
نایینی در نقد استبداد، بر آن بود که سلطنت مطلقه نه از منظر عقل و نه از دید شرع پذیرفتنی نیست، چراکه مالکیت حاکم بر جان و مال مردم با اصل توحید عبادی در تضاد است.
او نخستین بار حکومت را از منطقِ سلطه، به منطقِ مسئولیت دینی بلند کرد. ولایت در نظرش، نه تصاحب قدرت، بلکه حفظِ حقالله در عرصهی عمومی است. از این رو، فقیه ولایتمدارِ عصر مشروطه، بنیانگذار حرکت از فقهِ حکمی به فقهِ تمدنی است.
نائینی با درکی عمیق از شرایط زمانه، نظریه «نظارت فقها» بر قوانین مصوب مجلس شورای ملی را مطرح میکند. در این الگو، مردم از طریق نمایندگان خود، در تدوین قوانین و اداره کشور مشارکت میکنند، اما این قوانین نباید با موازین شرع انحراف یابد.
هدف این نوشتار این نیست که پیام رهبر انقلاب را مورد بازتبیین و توضیح قرار دهد. نگارنده، مروری بر فرازهای مهم پیام معظمله داشت تا بتواند از میان عبارات و فرمایشات ایشان، آنچه که به عنوان اولویت اصلی وظیفهمندی حوزه و حوزویان میباشد را استخراج نماید و الحمدلله ایشان در این پیام مهم، با صراحت، برجستهترین وظیفه را وظایف تمدنی برمیشمارند.
میرزای نایینی نه یک لیبرال مسلمان، که یک «مجتهد نظامساز» بود. او پلی استوار بین سنت دیرپای فقه سیاسی شیعه و تمدن نوین اسلامی بنا نهاد. احیای اندیشه او، در حقیقت احیای ریشههای فقهی جمهوری اسلامی و پاسخی محکم به کسانی است که میپندارند این نظام، بدعتی جدا از پشتوانههای تاریخی خود است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در تحلیل جایگاه نائینی، او را «صاحب اندیشهی سیاسی» دانسته و تأکید کردهاند که «آقای نائینی اندیشهی سیاسی داشت، فکر سیاسی داشت... این تنبیهالامّة واقعاً مظلوم واقع شده». این تعبیر، بیانگر آن است که اندیشهی سیاسی نائینی نه گرایشی سطحی به سیاست، بلکه تکوینیافتهی یک منظومهی فکری است که از بطن فقه و اصول سر برآورده است.
در تاریخ معاصر شیعه، شیخالاسلام محمدحسین نائینی (میرزای نایینی)، فقیه بیداری بود که به جای آنکه به اقتباس از نظریههای مدرن غربی بپردازد، عقل دینی را از زاویهی استنباط احکام فردی، به ساحت طراحی نظم عمومی و مهندسی قدرت در چارچوب شریعت کشاند و از دل فقه سیاسی شیعه، نظریهای در باب «نظام مشروع مردمی» استخراج کرد
نسل زد بر مرز میان «هویت» و «فناوری» ایستاده است؛ نسلی که نه جدا از ریشههاست و نه منجمد در گذشته، بلکه حلقهای زنده میان میراث فرهنگی و افق نو شدن است.
این سه غول روی دیوارهای شهر رسیدهاند. ترسناکند، اما اگر علیبابای دانش خود را به کار بگیریم، میتوانیم آنها را در چراغ جادو به کنترل درآوریم. دانش آن، اما در اختیار مدیران سفارشی و رانتی نیست.