به گزارش صدای حوزه، یورگن هابرماس، فیلسوف بلندآوازهٔ مکتب فرانکفورت که در ۲۸ آبان ۱۴۰۲ در بیانیه‌ای حملهٔ اسرائیل به غزه را موجّه و به دور از نسل‌کشی تعبیر کرده بود، مرد!
پی نوشت صدای حوزه:
شاید وقت آن رسیده باشد که تصویر هابرماسی از غرب را شست و کنار گذاشت. تصویری شیک و آراسته که در آن «حوزه عمومی»، «کنش ارتباطی» و «اجماع عقلانی» موتور سیاست مدرن‌اند. این تصویر، بیش از آنکه توصیف واقعیت باشد، نوعی آرایش فلسفی از آن است؛ روایتی فانتزی که اغلب در کنار واقعیت سخت قدرت حرکت می‌کند، نه در دل آن.
غرب واقعی، در بسیاری از لحظات تعیین‌کننده، نه با منطق گفتگو بلکه با منطق قدرت عمل می‌کند؛ جهانی تا دندان مسلح که دکترین‌هایی چون “شوک و بهت” و “هویچ و چماق” و “قورباغه آب پز” و جنگ‌های فناورانه، حذف رهبران و فشارهای اقتصادی برای تخلیه منابع و انرژی دولت‌ها بخشی از ابزارهای معمول آن است. در چنین صحنه‌ای، زبان سیاست کمتر زبان تفاهم و بیشتر زبان بازدارندگی، برتری و قلدری است.
اگر قرار باشد برای فهم این واقعیت به فلسفه‌ای در سنت غربی رجوع کنیم، جهان امروز بسیار بیشتر به قرائت فوکویی یا نیچه‌ای شباهت دارد تا افق هابرماسی. جایی که «قدرت»، «نظم‌های هژمونیک» و «اراده معطوف به قدرت» کلیدواژه‌های توضیح‌دهنده‌اند.
در این قیاس، نظریه هابرماس بیش از حد شیک، هنجاری و خوش‌بینانه است؛ اندیشه‌ای که در برابر واقعیت خشن سیاست جهانی، اغلب نارسا، عقیم و موازی با واقعیت به نظر می‌رسد.
