به گزارش صدای حوزه، اعضای انجمن علمی اخلاق و تربیت اسلامی حوزه علمیه خراسان و جمعی از اساتید و پژوهشگران اخلاق و تربیت اسلامی در جمهوری اسلامی ایران طی بیانیهای خطاب به علمای اخلاق و تربیت در جهان اسلام، از آنان خواستار واکنش نسبت به جنگ رمضان نموده و سکوت خود را در این برهه از زمان شکسته و در حمایت از نظام اسلامی موضع گیری نمایند که متن این بیانیه را در ادامه مطالعه می نمایید:
بسم الله الرحمن الرحیم
به محضر اساتید، پژوهشگران و استادان حوزههای اخلاق و تربیت در جهان اسلام، بهویژه:
اساتید دانشکدههای تربیت در دانشگاه الازهر، دانشگاه امالقرى، دانشگاه امام محمد بن سعود اسلامی، دانشگاه زیتونه، دانشگاه قرویین، دانشگاه یرموک، دانشگاه اردن، دانشگاه ملک سعود، دانشگاه قطر، دانشگاه کویت، دانشگاه خارطوم، دانشگاه محمد پنجم، دانشگاه شارجه و سایر مراکز پژوهشی اخلاقی و تربیتی در جهان عربی و اسلامی؛
سلام علیکم و رحمه الله و برکاته،
به مناسبت فرارسیدن عید سعید فطر، پس از اتمام ماه مبارک رمضان که مدرسه تقوا و تهذیب نفس است، صمیمانهترین تبریکات و تهنیتهای خود را تقدیم میداریم. از خداوند متعال مسئلت داریم که اعمال صالح شما را بپذیرد و این عید را نقطه آغاز تازهای برای تقویت رسالت شما در تثبیت ارزشهای اخلاقی و ساختن انسان، در پرتو چالشهای بزرگ پیشروی جهان ما، قرار دهد.
اما بعد؛
اولاً:
آنچه امت اسلامی در آنچه به «جنگ رمضان» اخیر معروف شده است شاهد بود، از تجاوزی آغازین که از سوی ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران صورت گرفت، صرفاً یک رویداد نظامی گذرا نیست، بلکه آزمونی اخلاقی و تربیتی برای تمام امت به شمار میآید.
این تجاوز با حملات نظامی علیه حاکمیت یک دولت مستقل آغاز شد و به جنایاتی مرکب انجامید که شامل موارد زیر بود:
- هدف قرار دادن رهبران عالیرتبه، از جمله شهادت رهبر دینی عالی و مسئولان برجسته؛
- بمباران شهرها و مراکز غیرنظامی؛
- کشتار غیرنظامیان بیگناه، از جمله دانشجویان دانشگاهها؛
- و ارتکاب جنایتی هولناک در قتل دختران دانشآموز خردسال در شهر میناب، از طریق بمباران مکرر و عامدانه.
از آن دردناکتر، آنکه این تجاوزات ـ بنابر دادههای متواتر ـ از پایگاههای نظامی واقع در سرزمین برخی کشورهای عربی و اسلامی انجام شده است؛ امری که پرسشی بزرگ درباره مسئولیت همسایگان و حرمت همدستی یا سکوت برمیانگیزد.
سپس کار به آنجا رسید که مهاجمان با وقاحتی سیاسی، به واکنش دفاعی ایران اعتراض کردند؛ گویی قربانی اگر از خود دفاع کند، محکوم است.
ثانیاً:
قرآن کریم در چنین مسائلی چارچوبی روشن و بیابهام ارائه میدهد:«وَما لَکُم لا تُقاتِلونَ فی سبیلِ اللهِ والمستضعفین» (نساء: ۷۵)
این آیه، دفاع از مظلومان را وظیفهای اخلاقی و دینی قرار میدهد، نه انتخابی سیاسی.
همچنین میفرماید: «وَإِنِ استنصروکم فی الدین فعلیکم النصر» (انفال: ۷۲)
پس چگونه است اگر هدف تجاوز، مردمی مسلمان، کودکان و دانشطلبان باشند؟
و نیز میفرماید:«لا ینهیکم الله عن الذین لم یقاتلوکم… أن تبروهم وتقسطوا إلیهم» (ممتحنه: ۸) این آیه تأکید میکند که اصل، عدالت است؛ اما اگر تجاوزی رخ دهد، موضع به وجوب دفع آن تغییر مییابد.
ثالثاً:
پیامبر اکرم صلیالله علیه وآله قاعدهای عظیم را بیان فرموده است: «برادر خود را یاری کن، چه ظالم باشد و چه مظلوم». گفته شد: مظلوم را یاری میکنیم، اما ظالم را چگونه؟ فرمود: «او را از ظلم بازداری».
و در حدیثی دیگر آمده است: «مسلمان، برادر مسلمان است؛ نه به او ظلم میکند و نه او را تنها میگذارد».
آیا سکوت در برابر کشتار کودکان، یا توجیه تجاوز، با این اصول سازگار است؟
رابعاً:
ملت ایران در پرتو این مقاومت در برابر تجاوزهای مکرر صهیونیستی، الگویی یگانه از انسجام اخلاقی، تربیتی و اجتماعی را به نمایش میگذارد؛ مقاومتی آگاهانه که بر شجاعت، عزتمندی و التزام به ارزشهای الهی و انسانی استوار است. در این میان، روح حقطلبی و عدالتخواهی بهعنوان انگیزهای درونی در رفتار جمعی ملت نقشآفرین است؛ بهگونهای که شعارهای ملی با مضامین معنوی و دینی در یک وحدت معنایی درهم میآمیزند. همچنین حضور خانوادههای ایرانی با نسلهای مختلف در فضاهای عمومی و خیابانها، نشانهای از پیوستگی ساختار تربیتی جامعه است؛ جایی که فرزندان و والدین همزمان در بیان پایبندی به ثوابت دینی و دفاع از ارزشهای تمدنی امت مشارکت میکنند و این صحنه، عمق پیوند ایمانی و آگاهی جمعی را در مواجهه با چالشهای تحمیلی آشکار میسازد.
خامساً:
اساتید گرامی!
شما صرفاً پژوهشگر مفاهیم نیستید، بلکه سازندگان وجدان اخلاقی امت هستید.
خطرناکترین چیزی که امروز تربیت با آن مواجه است، جهل نیست، بلکه دوگانگی معیارهاست.
چگونه به فرزندان خود بیاموزیم:
حرمت خونها،
کرامت انسان،
صداقت ارزشها را،
در حالی که در واقعیت میبینند خون کودکان مباح شمرده میشود و سپس توجیه یا در برابر آن سکوت میشود؟
در چنین وضعی، سکوت بهعنوان بیطرفی تفسیر نمیشود، بلکه نزد نسلها بهمثابه فروپاشی صداقت تربیتی خوانده میشود.
سادساً:
تداوم این مسیر، به نتایج زیر خواهد انجامید:
شکلگیری نسلی فاقد اعتماد به گفتمان اخلاقی؛
یا نسلی خشمگین که به سوی افراطگرایی سوق مییابد؛
یا نسلی بیتفاوت که ظلم را امری عادی تلقی میکند.
و اینها خطرناکترین پیامدهایی است که ممکن است امت با آن مواجه شود.
سابعاً:
پاسخ ایران به این تجاوز، در اصل خود، در چارچوب این آیه قرار میگیرد:«فمن اعتدى علیکم فاعتدوا علیه» (بقره: ۱۹۴) البته با رعایت ضوابط شرعی.
بر این اساس، تلاش برای مجرم جلوه دادن قربانی و تبرئه متجاوز، بهمعنای وارونهسازی میزان عدالت است که اسلام آن را بنیان نهاده است.
ثامناً:
ما شما را از موضع مسئولیت فرا میخوانیم به:
- اعلام موضعی علمی و روشن در رد تجاوز به ملتها؛
- محکوم کردن کشتار کودکان و هدف قرار دادن غیرنظامیان بدون ملاحظه؛
- تبیین پیامدهای اخلاقی و تربیتی این جنایات؛
- ایجاد شبکهای علمی در جهان اسلام برای احیای معیارمندی ارزشها.
این دعوت، همصف شدن سیاسی نیست، بلکه همصف شدن با خود اسلام است، با این فرمان الهی: «کونوا قوامین بالقسط»
تاسعاً: سخن پایانی
ای عالمان!
تاریخ نخواهد پرسید چه کسی از نظر نظامی قویتر بود،
بلکه خواهد پرسید: چه کسی از نظر اخلاقی صادقتر بود؟
اگر اهل اخلاق سکوت کنند، چه کسی سخن خواهد گفت؟ و اگر اهل تربیت تردید کنند، چه کسی تربیت خواهد کرد؟ این لحظه، لحظهای نیست که ابهام را برتابد.
پس سخن حق بگویید، در کنار عدالت بایستید، و وجدان امت را حفظ کنید.
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته
و الحمد لله رب العالمین
