داستان راستان بوستان!
اولین نشست صمیمی مسئول دبیرخانه شورای عالی حوزههای علمیه با رسانههای حوزوی
تبارشناسی سکولاریسم در حوزههای علمیه
امپراطوری معاونت آموزش بر حوزه/ چرا تغییر سخت است و چگونه باید پیش برویم؟
تنظیمات دروس حوزه طوریست که هیچ احتیاجی به قرآن ندارند! + واکنش ها
زیر و بم اشتغال طلاب و چند نکته باریکتر از مو
چرا ما پزشک اطفال داریم اما آخوند اطفال نداریم؟/ منبر را به هرکسی ندهید
لزوم ارائه مدل اجرایی دقیق جهت ورود هیأت های مذهبی به اقتصاد
اولین دیدار همسر با لباس روحانیت یا مزاحمت یک آخوند برای یک زن متأهل؟!
حکمت متعالیه در خدمت انقلاب
تبارشناسی تربیت چهرههای انقلابی در گفتمان حوزههای علمیه
از مدرسهی عرفان تا کوچههای انقلاب/ زنانی که تاریخ را در حاشیهی تاریخ نوشتند
حمله طلبه ها به حوزه علمیه دروغ است/ دعوا بر سر مسجد نیست و اداره آن در اختیار اشرفی اصفهانی است
جامعه الزهرا تصمیم بگیرد: تبلیغ اولویت اول است یا دوم؟!
حقیقت این است که پیشنهاد صلح را نه امام حسن (ع) بلکه معاویه داده است. امام صلح را میپذیرد، اما در پذیرفتن این صلح نکاتی است که باید بدان توجه شود.
این صفت محقّقان مشایخ باشد –رضوانالله علیهم– که مدح و ذمّ خلایق به نزدیک ایشان یکسان شده باشد و به جفا متغیّر نشوند.
امام حسن مجتبی (ع)» نشان دادند چیزی که برای ایشان ملاک است بقای اسلام و زمینه سازی برای تعالی انسان است
اینکه امروزه به برخی از بزرگان توهین و جسارت میکنند از قدیم بوده است فقط شیوه و نوع آن فرق کرده، دشمن بدون اطلاع مردم فضا را غبارآلود و شبههآمیز میکند و در فضای شبهات نیز فتنه ظهور و بروز میکند.
امام مجتبی(ع) در بصیرت افزایی و روشنگری و ایجاد زمینه برای فهم جامعه تلاش کردند و همان روش امام علی(ع) را که زمینه را برای حکومت عدل الهی را فراهم می کردند را ادامه داد.
مهربانی با بندگان خدا از ویژگیهای بارز ایشان بود. انس می گوید که روزی در محضر امام بودم. یکی از کنیزان ایشان با شاخه گلی در دست وارد شد و آن را به امام تقدیم کرد. حضرت گل را از او گرفت و با مهربانی فرمود: «برو تو آزادی!»
امام مجتبی علیه السلام در بین ما شیعیان هم مظلوم واقع شده و با وجود اینکه رفتار، سیره واخلاق امام حسن علیه السلام در روایات فراوانی بیان شده ولی ما کمتر به این احادیث پرداخته ایم.