تبیین ۱۰ شباهت مجاهدت مردم در سه حلقه دفاع مقدس/ تلاش برای حل مشکلات اقتصادی و افزایش سرمایه اجتماعی و وحدت و انسجام فراگیر و مبارزه با آسیبهای فرهنگی و اخلاقی و اجتماعی
پیام تسلیت حضرت آیتالله سیستانی بهمناسبت ارتحال حضرت آیت الله شبیری زنجانی (قدّس سرّه)
وضعیت سنجی برنامه های گفت وگومحور (تاک شو) در بازتولید گفتمان عمومی
وقتی دعا کردن هم میتواند تبدیل به کالای تجاری شود!
تأملی در پیگیری انتظارات و توصیههای تحولی رهبر شهید به شورای هماهنگی تبلیغات اسلامی
رساترین تبیین
این خوب نیست خواهرم!
مدرنیته مهمترین عامل کاهش منزلت اجتماعی روحانیت!
تفکیک بین نهاد حوزه و نهاد روحانیت وجه جمع مسائل+ پاسخ استاد پیروزمند
حوزه علمیه و مشکل کاهش حضور طلاب!
۱۰ نکته راهبردی برای سال تحصیلی جدید حوزههای علمیه/ عهد طلاب با خداوند برای ادامه مسیر هزارساله حوزه
ضرورت بازآرایی نظام تبلیغ دینی
بیعت اعضای انجمن دانش آموختگان مدرسه فقهی امام محمد باقر علیه السلام (تحت اشراف حضرت آیت الله شبیری زنجانی) با مقام معظم رهبری
کلیپ تازه منتشر شده از چهلم یکی از کشته شدگان حوادث دی ماه در اصفهان
تبیین صحیح اندیشه سیاسی - اجتماعی این فقیه نامدار، بیان ابعاد مختلف شخصیت ایشان، اشاره دقیق به وضعیت و شرایط زمان این عالم، هماهنگی نظریه مرحوم نایینی با ولایت فقیه و نظام اسلامی و ... از جمله مواردی بود که رهبری با دقت هر چه تمام مطرح کردند که موجب ناکام ماندن پروژه غربگرایان در مصادره مرحوم نائینی بود.
میرزای نایینی نه یک لیبرال مسلمان، که یک «مجتهد نظامساز» بود. او پلی استوار بین سنت دیرپای فقه سیاسی شیعه و تمدن نوین اسلامی بنا نهاد. احیای اندیشه او، در حقیقت احیای ریشههای فقهی جمهوری اسلامی و پاسخی محکم به کسانی است که میپندارند این نظام، بدعتی جدا از پشتوانههای تاریخی خود است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در تحلیل جایگاه نائینی، او را «صاحب اندیشهی سیاسی» دانسته و تأکید کردهاند که «آقای نائینی اندیشهی سیاسی داشت، فکر سیاسی داشت... این تنبیهالامّة واقعاً مظلوم واقع شده». این تعبیر، بیانگر آن است که اندیشهی سیاسی نائینی نه گرایشی سطحی به سیاست، بلکه تکوینیافتهی یک منظومهی فکری است که از بطن فقه و اصول سر برآورده است.
در تاریخ معاصر شیعه، شیخالاسلام محمدحسین نائینی (میرزای نایینی)، فقیه بیداری بود که به جای آنکه به اقتباس از نظریههای مدرن غربی بپردازد، عقل دینی را از زاویهی استنباط احکام فردی، به ساحت طراحی نظم عمومی و مهندسی قدرت در چارچوب شریعت کشاند و از دل فقه سیاسی شیعه، نظریهای در باب «نظام مشروع مردمی» استخراج کرد