هشدار های زیاده از حد برای مراسم تشییع پیکر رهبر شهید
بیانیه فعالان بین الملل حوزه های علمیه نسبت به مراسم تشییع رهبر شهید انقلاب
ضرورت حفظ جایگاه کانونی شورای عالی فضای مجازی
برای ثبتنام در حوزه، مشاوره رایگان بگیر!
ماهیت انعطاف پذیر روحانیت و حوادث زمانه!
پیام تقدیر و سپاس از سوی ریاست حوزههای علمیه خطاب به پاپ لئون
بیانیهای خطاب به علمای اخلاق و تربیت در جهان اسلام
به نظر میاد امشب ترامپ تا حدودی در ایجاد شکاف داخلی موفق بوده!
بیانیه آیت الله اراکی در واکنش به اظهارات رئیس الأزهر پیرامون اقدامات دفاعی جمهوری اسلامی در منطقه خلیج فارس
پیام آیتالله اعرافی در پی شهادت جمعی از فرماندهان و مسئولان و مردم قهرمان
بیانیه جمعی از اساتید و فضلای باورمند به تحول حوزههای علمیه + لیست اسامی
پیام آیتالله اعرافی در اعلام بیعت حوزه و حوزویان با رهبر انقلاب اسلامی حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای
بیعت شورای هنر حوزههای علمیه و هنرمندان حوزوی با حضرت امام خامنه ای + اسامی ۹۱۱ هنرمند حوزوی
خاطره ای درس آموز از رفتار مدبرانه رهبر شهید انقلاب(رض) درباره آیت الله جناتی شاهرودی
تبیین صحیح اندیشه سیاسی - اجتماعی این فقیه نامدار، بیان ابعاد مختلف شخصیت ایشان، اشاره دقیق به وضعیت و شرایط زمان این عالم، هماهنگی نظریه مرحوم نایینی با ولایت فقیه و نظام اسلامی و ... از جمله مواردی بود که رهبری با دقت هر چه تمام مطرح کردند که موجب ناکام ماندن پروژه غربگرایان در مصادره مرحوم نائینی بود.
میرزای نایینی نه یک لیبرال مسلمان، که یک «مجتهد نظامساز» بود. او پلی استوار بین سنت دیرپای فقه سیاسی شیعه و تمدن نوین اسلامی بنا نهاد. احیای اندیشه او، در حقیقت احیای ریشههای فقهی جمهوری اسلامی و پاسخی محکم به کسانی است که میپندارند این نظام، بدعتی جدا از پشتوانههای تاریخی خود است.
رهبر معظم انقلاب اسلامی در تحلیل جایگاه نائینی، او را «صاحب اندیشهی سیاسی» دانسته و تأکید کردهاند که «آقای نائینی اندیشهی سیاسی داشت، فکر سیاسی داشت... این تنبیهالامّة واقعاً مظلوم واقع شده». این تعبیر، بیانگر آن است که اندیشهی سیاسی نائینی نه گرایشی سطحی به سیاست، بلکه تکوینیافتهی یک منظومهی فکری است که از بطن فقه و اصول سر برآورده است.
در تاریخ معاصر شیعه، شیخالاسلام محمدحسین نائینی (میرزای نایینی)، فقیه بیداری بود که به جای آنکه به اقتباس از نظریههای مدرن غربی بپردازد، عقل دینی را از زاویهی استنباط احکام فردی، به ساحت طراحی نظم عمومی و مهندسی قدرت در چارچوب شریعت کشاند و از دل فقه سیاسی شیعه، نظریهای در باب «نظام مشروع مردمی» استخراج کرد