سردرگمی مزمن؛ از اعتراض به همه‌چیز تا سکوت در برابر مهم‌ترین چیز!

در چنین بزنگاه اندیشه‌ساز و تاریخ‌ساز، سکوت مجمع محققین و مدرسین نه‌تنها پرسش‌برانگیز، بلکه رسواگر نیز هست. این سکوت، سکوتی از سر تعقل یا درنگ نیست؛ بلکه سکوتی ناشی از فقدان افق و ناتوانی گفتمانی است. مجمعی که روزگاری داعیه‌دار عقلانیت انتقادی در حوزه بود، اکنون حتی توان موضع‌گیری درباره‌ی افق‌های بلند و تمدنی آینده‌ی جمهوری اسلامی را ندارد. این نشانه‌ی چیست؟