تبلیغ با طعم زلزله!

و من که آخرین روزهای سفر تبلیغی ام را میگذرانم، خوشحالم. دیگر به تیرآهن بالای سرم آنقدر زل نمی زنم که خوابم ببرد. جای بچه ها را هر شب عوض نمی کنم که نکند آهن پاره ای بیوفتد روی شان. بعضی شب ها میز جلو مبلی ها را بالای سر بچه ها می‌گذاشتم و صبح از این دیوانگی ام، کلافه می شدم.