به گزارش خبرنگار صدای حوزه، حجت الاسلام دکتر احمد رهدار در گفتگو با صدای حوزه در رابطه با تحمیل آتش بس بر ولی امر مطرح کرد:
کلمه تحمیل کلمه خوبی نیست و رهزن است، من معتقدم “ولی جامعه” بر مناسبات سوار است لکن او حکیم است و با تیمی که با آنها کار می کند بگونه ای تعامل نمی کند که رابطه قلبی و اعتماد درونی از بین برود!
رهبری در محذور نیست اما ایشان در یک “جمع بندی” به نتیجه می رسند، بخشی از بندهای این جمع بندی مشورت ها و اصلاحات و تبیین ها و تذکرات است و بخشی هم از جنس “همراهی” است.
به لحاظ عقلی قلمرو عملی نفوذ و اقتدار “ولی امر”، ظرف تحمل امت است؛ به تعبیر دیگر سقف عمل “ولی”، کف ظرفیت “امت” است و امت هم اعم از مردم و کارگزاران است و “ولی” عملا نمی تواند بالاتر از این ظرف عمل کند اما کلمه “تحمیل” معنای محصل کارشناسانه ندارد چرا که اگر در این وادی بیوفتیم هر حکمی که موافق ما باشد می پذیریم و اگر موافق نظر ما نباشد خواهیم گفت بر “ولی” تحمیل شده است، “تحمیل” باید “منطق ارزیابی” داشته باشد.
از طرفی معمولا در میان جنگ اختلافات میانی و بالاتر از میانی، خودبخود برطرف می شود و اختلاف و نفوذ در سطوح بالا در شرایط جنگی از قضا کمتر هم می شود؛ سنسورهای ما باید فعال و حواسمان جمع باشد اما با بدبینی مطلق هم نمی شود کاری کرد!
ماجرای اقتدار مثال زدنی سفیر ایران در جلسه با مسئولان قطری در جنگ رمضان
واکنش مردم قطر و ایرانی های مقیم به حملات گسترده ایران به منافع آمریکا
